Iranian Underground Art Media

بلک له رت را پدر اسنسیل های شهری می دانند . استنسیل های بلک له رت  که منبع الهام بسیاری از هنرمندان بعد از او نیز بوده ,اغلب حاوی مضامین انسانی و اجتماعی هستند .وی  چندان در بند تکنیک های بصری و رنگ های بیشمار نبوده ,بل کوشیده است با به کار گیری ایجاز در تصویرز و انتخاب صحیح مکان  موقعیتی شعر گونه را در فضای شهری ایجاد کند
بلک موشه(ترجمه تحت اللفظی بلک له رت) رفته رفته به شصت سالگی نزدیک می شودنزدیک به سی سال  تصویر چسبانی بر در و دیوار شهر ها و اماکن عمومی در جهان را تجربه کرده  و کماکان به کارش ادامه می دهد .او تجربیات خود را در جایی به این شکل خلاصه میکند

یک -اگر می خواهی هنرمند شهری بشوی اول دنبال راهی بگرد تا هنرت را مستقل از شغلت نگاه داری .راهی پیدا کن که بتوانی خرجی خودت را بدهی چون اگر وابسته به پول باشی هیپوقت فکرت برای کار کردن جدی آزاد نیست
دو -مواظب باش با چه کسی معامله می کنی . ممکن است آن که با رنگ و لعاب دوستدار هنر نزدیک تو می آید شیطانی باشد  که تو را که نماینده دیدگاهی معترض و جنبشی جهانی هستی از خیابان به آرشیو گالری بکشاند
سه- حتی اگر پیکاسو هم باشی باید یک نفر قابل اعتماد برای مدیریت کار ها و معرفی آن ها پیدا کنی پیدا کردن آدم قابل اعتماد بین این همه جمعیت کار دشواری است
چهار- زندگی هنرمند پر از پستی و بلندی است چون که شناختن انسان ها در مدت زمان کوتاه زندگی  عملی نیست . اما دشوار ترین دوران زندگی بی شک پربار ترین قسمت آن است
پنج – وقتی چراغ های شهر خاموش می شوند  باید به این ضرب المثل قدیمی فکر کرد که هر غروبی طلوعی دارد

برای آشنایی بیشتر با این هنرمند شهری  ترجمه ای از مصاحبه نشریه اینترنتی دیزد دیجیتال با بلک را در زیر آورده ام  و شما را هم دعوت به خواندنش می کنم

رها کوتاه

دیزد دیجیتال : اولین بار کی و چرا شروع کردی به استنسیل زدن؟

بلک له رت :اولین باری که خودم گرافیتی دردم سال 1971 بود در نیویورک . بادیدن یک نقاشی و نوشته بزرگ روی دیوار شوکه شده بودم . اون موقع حتی نمی دونستم اسم این که می بینم گرافیتیه. حدودا ده سالی طول کشید که تصاویری که دیدم رو هضم کنم و کار خودم رو شروع کنم . به نظر نمی رسید بشه خیابون های فرانسوی رو شبیه خیابون های آمریکا و نیویورک رنگ کرد . من توی سفرم به ایتالیا بین خرابه های جنگ جهانی دوم به یه استنسیل از موسیلینی برخوردم که رو ذهنم تاثیر زیادی گذاشت   برای همین هم تصمیم گرفتم کارم رو از همون تصویر شروع کنم.اولین کارم هم یک موش بزرگ تک رنگ بود که انگار داره یه پرش بلند می کنه

دد: عکس العمل مردم به اولین کار هات چی بود؟
ب.ل.ر: من حدودا دو سالی فقط موش روی دیوار ها چاپ می کردم هیمن جوری هم آروم آروم مردم دنبال کار هام می گشتن .و سال هزار ونهصدو هشتاد و سه بود که  با آرتیستی بهت نام تـی ان تی بدون اینکه همدیگر رو بشناسیم رو دیوار ها با آثارمون دیالوگ برقرار کردیم

دد: ببین بلک ! تو الان چندین و چند ساله که داری کار می کنی . تو این سال ها احساس می کنی تغییر کردی یا نه ؟
ب.ل.ر: خوب الان فکر می کنم دارم جدی تر کار می کنم . مثلا سال پیش موضوع صد ها پوستری که توی پاریس چسبوندم آزادی ژورنالیستی بود که توی عراق زندانی شده. سعی داشتم توجه ها رو روی همین خیر نگه دارم تا یکی کمک کنه.وقتی کار می کردم مردمی که سوار ماشین بودن هم ترمز می کردم و من رو مورد تشویق قرار می دادن این اولین با تو عمرم بود که کسی اینقدر گرم با کاری که دارم می کنم برخورد می کرد.این تجربه منه که اگر چیزی که تو می خوای نشون بدی با درد و دل آدم ها نزدیک .و همخوان باشه مردم هم هوادارت هستن و تو رو یه خرابکار نمی بینن. من دوست ندارم با سیستم انسانی و اجتماع در بیافتم و به نظرم تصویر حاوی معنای باز و وسیعیه.مثلا  مفهوم تصویر یک گوسفند روی تابلوی یک جاده اطراف شهر با مفهوم همون تصویر کنار بادجه بلیط فروشی  یه سینما توی شهر کاملا متفاوته. به نظرم هنر شهری با محیط اطرافش معنی پیدا می کنه

دد: آیا فرقی بین هنرمندان شهری کشور های مختلف می بینی توی استیل کار و …؟
ب.ل.ر: من که منتقد نیستم اما اون چیزی که واضحه اینه که توی آمریکا این هنر خیلی جدی دنبال می شه و بیشتر نگاه ها به آمریکاست . اهنرمند ها توی آمریکا روی پای خودشون می ابیستن و استیل خودشون رو دارن اما بقیه کشور ها نور کمتری به صحنه می دن

دد: امروزه دیگه هنر شهری و هنرمند های گرافیتی  به گالری ها راه پیدا کردن  به نظرت این تغییرات به خاطر تکنولوژی و … هم می تونسته باشه؟
ب.ل.ر: هنر شهری امروزی حدودا چهل سالی می شه که پا گرفته.من شک دارم دیگه شهری توی دنیا بدون گرافیتی  مونده باشه . اینترنت خودش یه دیواره که می تونی تصویر بذاری و حتم داشته باشی که دست کم 10 نفر اون رو خواهند دید.حالا به جای اینکه روی آجر ها ثبتش کنی روی صفحه مونیتور نمایشش می دی

دد: کسی هست توی هنرمند های شهری که تو با کارش ارتباط برقرار کنی یا به کار هاش  دلبسته باشی؟
ب.ل.ر: اسوون که تو نیویورک کار می کنه استیل منحصر به فردی داره.اما یه خانوم برلینی هم هست که کارش خیلی روی من تاثیر گذار بوده و هست . اسمش لیندا ست و اصلا شهرتی نداره .پوستر های اون حاوی این پیام هستن”من هر شنبه و سه شنبه اینجا توی بار منتظرت می شینم… لطفا بیا!”این داستان جاویدان تمنا ,افسردگی واندوهه . من عاشق این هستم
http://www.flickr.com/photos/miromi/108111757/
This interview is a Free translation of an interview published in DazedDigital
Written by: Iphgenia Baal
Published on: 7th December 2006
Click for English Version[+]

Blek Le Rat website [+]
Š