Iranian Underground Art Media

Read In Persian

Up Band is a Tehran based Rock music band,formed beside a friendship of two young university students-Hooman Hojabri ,Guitar and Arash Javahery ,Lyrics and Harmonica .They begin their work shortly after their first visit and powered a friendship which lasts till now .They formed The band and played in many Friendly parties and public Domains . Their songs can be categorized under the Rock gener or maybe rock –blues and they sing in Persian language .

No more explainations ,Here is an interview with Arash and Hooman from the band.and you can also a Download or listen to UP demo song-Pary- from their first album Here.

Kolahstudio :Can I ask you ,both ,explain about the first time you’ve considered music as a favorite of yours?

Hooman : The first time I thought ,sometime I wold compose a song ,was exactly the first time I visited a Guitar ,with my eyes.Buying,atleast,a cheap guitar was a favore I begged my father to do for me. think I was 13 or 14.and I want to name another basic element influnced on my music background .It was all the rock music tapes and old song ,belong to my father’s youth.

Arash : I was interesting to me ,from the early years in my child hood,but in primary school I was ,still unsatisfied .In middle guidance school years I was in our school music group .There in Our school music group ,I have always used to think about writing an original Lyric ,fore an original music track .Then I made my parents to buy me a “Tombak” ,and it was a good instrument for that years . I could take rhythms and beats ,without ,having an expensive instrument. Because the Price was always a matter of being stopped for me in choosing music instruments.In my highschool years I was playing Harmonica and it was a good friend to me . But in Tehran and in the university ,it was a shock , it was a sudden change .maybe all things changed when I met hooman for the first time.

Hooman : Yes ,that day Arash was talking about the categories …

Kolahstudio : Which one is the basic?Music or Your relation?

Arash : I think ,our Relation –Our Friendship is the most fundamental in our activities in Up band Music.None of us know what is going on through that young relationship.I think our friendship ,matters much more.

Kolahstudio: How happened to then , I mean the birth or your songs?

Hooman : In my highschool years I could play just some of popular songs ,and I always wanted to just to play and have somebody to sing a side. I must remind you that in my highschool years ,music was illegal and Forbbiden in Iran. Then in the university ,I have met arash and easily planned to play an old song –Pooneh- in our own way. The chords have been changed and the vocal styles was different from the original ,but it was all ok.

Kolahstudio : Can you explain more?

Arash : when I heard him play , I thought we have to creat an original song ,with an original poem .

Hooman : We used to go to the mountain every other week and our first tracks are completely composed and played in mountains.

Arash : after a year and a half the conditionfor me- as a independent university student ,living alone in a city far from my town – and hooman-as my friend- got harder and harder and at last it shaped the main theme of Our songs.In fact ,The themes and scenario of our works are shaped and mirrored our real life experience.They are some Passed events ,which are located Next to eachother in a row ,called getting old.Our real life Experiences are important to us ,and many peoples we know .some things like Social disasters and so on.

Kolahstudio : About Home live performances,you’ve done , Is it a good Experience?

Arash: At the beginning there were many friends and people who didn’t accept our music ,maybe because of our way of expression and the way we cry . Some people ,sometimes threw negative energies and this is bothering me ,even with a short glance.

Hooman: but I’m not paying attention to them,I only paly my song and no one is important for me when I play.I mean nothing can bother me or make me feel bad ,when I’mplaying.it’s because of a shocking experience ,I’ve had some years ago.when some one asked me to play every thing I can ,for the firt time in front of 100 people.

Kolahstudio: About your lyrics ,What do you seek through your language ? is your aim , exactly behind the words ?

Arash : For me , All the Lyrical meaning and linguistic connection among the poem and song,is the feeling and the experience behind the song.The desperate and tired soul is the main idea for me and it’s hidden by words and notes.I think all our songs and lyrics are just some representations of our real life.many people listen to our song and think they got the meaning ,but for me ,the meaning is not about the narration in the Lyrics ,but in the tiredness and bad conditions around us.It’s the experience of living a life ,in an especial condition.

Kolahstudio: You mean this is your life and the memories of your life?

Arash : yes ,maybe.

Kolahstudio :What do you think about music?

Arash :I have a definition for art ,and I think it is right to all the generes and styles of art.I think Art is a profession .A profession which aims to be Expressive. Art should have the power to express a feeling and I think a good Art work would be the one expresses well.Right because of it ,I like the …..

Hooman : I think these words are formed in such a way and are very close to that feeling of peace and beauty.I think when I work I should know this.

Kolahstudio :What about Going live?

Hooman: ,we had an sponser and Sent our works to get legal permission to record and publish our works ,but the Misnistry of Culture ,Replied with some required changes to poems . They think we can change our poems or songs ,only because of their permission .but Our song are not some mass products ,they are based on our feelings and memories of Past ,which is exactly unchangeable ,so we are just thinking to Underground Publishing of Our Works.

Arash : wen we choosed our way ,we choosed all the style .i think Rock means to Think ,beside music.If we decide every thing can change but we don’t change any thing to take the Legal permission .

Kolahstudio: You worked with a lot of young musicians ,what do you think you’ve got?

Hooman : Yes, we worked with many friends and it was all some good experiences ,listening to what others play on our songs is a good way to find out all the possibilities of our music.

Kolahstudio : Your wish for life?

Arash : all things I want ,Now is to be powerful in the way we’ve started .I wish this young movement to be successful.

Hooman : A peaceful world ,with freedom and freespeech.

Thanks for Your respect and Attempts in music ,life and your works .Hope to be in touch and wish to be a better friends for Other persons around you .

Hear 3 minutes Audio of The Interview (Persian)

نگاه احساسي به ملودي از طرف نوازندگاني غمگين و گوشه گير به همراه وکالي خراش دار و درد آلود و بعضا نا متعارف افق هاي حرکت ما بود . من مامور اين شدم براي اين آواي اعتراض آميز کلام بگذارم. از آن وقت تلاشم را براي سرايش ترانه اي متناسب با راک آغاز کردم .با توجه به. وضعيتي که من به عنوان يک کارمندزاده ي دانشجوي شهرستاني در پايتخت داشتم و شرايط هومن حساس که از سربازي آمده بود , يافتن مفاهيم کار سختي نبود من به زبان و شيوه ي بيان توجه خاص داشتم که هم ترانه از کاردرآمدو هم بيشتر نوعي غزل نو گراي بي تعهد به عروض که از بچه هاي پارک بروجرد آموخته بودم به کارمان آمد که فکر مي کنم اين به خاطر حضور تکرار در بلوز و راک و بودن اين ويزگي به شکل قافيه و گاها رديف در ساختار غزل مي باشد . با اين همه بايد بگويم همچنان که با هومن با صبري عيوب وار و خونسرد پيش مي رفتيم و احساساتمان را از درامي که در حال شکل گرفتن بود ثبت مي کرديم اما هميشه حضور ديگران را در کنار خود مسلم مي دانستيم.

به اين منظور با افراد زيادي که روزگار بر سر راهمان مي گذاشت اجرا هايي داشتيم . اما جمعيتمان از دو بالاتر نرفت
تا پاييز1383(يعني نه سال بعد ) که مصادف بود با بستن آخرين تراک و مشخص شدن تکليف مجموعه در يک حرکت جوان گرايانه ي محض بر خلاف انتظارها اقدام به وارد کردن سه نوازنده به گروه کرديم
مهرداد هزبري نزاد ( نوازنده ي گيتار الکتريک ) ,حامد حبيب پور ( نوازنده ي گيتار باس) و عليرضا کيانپور ( نوازنده ي درامز ) انتخاب و وارد تمرين هاي گروهي شديم . و نيز سحرعبدالملکيان ( بک وکال ) با ما شروع به فعاليت کرد. بي اين که بخواهم بگويم که به استعداد و خلاقيت اين بچه ها توجه ندارم بايد بگويم که معيار من و هومن براي انتخاب صرفا صميميت بود ما معتقديم که راهي را که نطفه اش با دوستي آغاز گرديد بايد اينگونه نيز ادامه و به پايان رسانيم .به شکل گروهي بزگتر در آمده است و دامنه های فعالیتمان گسترش پیدا کرده ( از جمله موسيقي چند نمايش که يکي از اين نمايش ها به نوعي معرفي گروه نيز هست) در راهمان با مشکلاتي هم براي محل تمرين و … رو برو هستيم که اميدوارم مرتفع شوند …آرزويمان براي ادامه اين است که با يک گروه امکان اجرا هاي جمعي در لحظه و شهودي تر را داشته باشم و يک روياي دور هم هست که ممکن است شما را به خنده بياندازد و آن اجرا هاي زنده ي زير زميني بي شماري است که توسط گروه هاي مختلف معترض حتي در بيابان هاي خيالم اجرا مي شود

کلاه استوديو : از کجا و از چه زماني با موسيقي آشنا شديد و به ان فکر کرديد؟

هومن : اولين باري که فکر کردم من مي توانم يک اهنگ بسازم و خوشم امد , اولين باري بود که يک گيتار رو از نزديک ديدم .و به پدرم اصرار کردم که اون رو برام بخره . اون گيتاراز تنها چيز هايي بود که من به خاطرش کلي به پدرم اصرار کردم و فشار اوردم . حدودا 13 يا 14 سالم بود . يه چيز ديگه مطمئن هستم تو کار هاي ما تو آپ هم تاثير داشته آلبوم هاي راک قديمي بود که پدرم از خارج اورده بود.ارش : من در ابتدايي دوست داشتم در گروه سرود مدرسه باشم , اما چون صداي خاصي نداشتم قبولم نکردند. در راهنمايي رفتم و در گروه موسيقي مدرسه عضو شدم . اون موقع هم دوست داشتم يک آهنگ و شعر رو من بسازم . بعد يک تنبک خريديم و من تنبک مي زدم . صرفا به دليل مادي و اينکه در بروجرد , در آن زمان دسترسي به همه ساز ها ميسر نبود . کلا در انتخاب ساز , شرايط خيلي تاثير داشت . من آکارديون را دوست داشتم ام به خاطر قيمتش ساز دهني گرفتم . بعدا که به دانشگاه امدم ذهنيتم از نوع موسيقي تغيير کرد . شايد اين اشنايي من و هو من تو اون روز خاص بود که همه چيز رو متحول کرد . همون روز تو صحبت ها مون فهميدم که يک رابطه صميمانه و در کنارش , يک رابطه در باره موسيقي داره کل مي گيره که خيلي درست و به جاست.
هومن : اون روز آرش در مورد دسته بندي که از ادم ها تو ذهنش داشت حرف زد . اون موقع بود که ازش برام مهم شد .براي من اين مهم بود که آدم ها توي زندگي ارزش دارند و چيزي که شخصيت من رو شکل مي داد و دوستام هميشه به من مي گن , به همين علته . براي من ادم ها خيلي مهم هستند

کلاه استوديو : موسيقي به آشنايي شما وابسته است يا آشنايي شما به موسيقي؟

آرش : موسيقي به آشنايي مون وابسته است .ما هيچکدوم به عنوان يک نوازنده يا چنين چيزي جلو نيامده بوديم . از همان اول هم صحبت موسيقي شد ام دوستي اي که داشتيم به نظرم خيلي مهم تر بود

کلاه استوديو : چه شد که آهنگ هاي اپ شکل گرفت؟

هومن : وقتي با گيتار اشنا شدم کلي سر و کله مي زدم تا آهنگ هاي تلويزيون رو در بيارم وبزنم .اون موقع يادمه که موسيقي قدغن بود و اگر با گيتار تو خيابان مي ديدنت , دستگيرت مي کردن.در دبيرستان با يکي از دوست هايم کار مي کردم . او مي خواند و من هم سعي مي کردم فقط بزنم. هميشه دوست داشتم که من بزنم و يکي ديگر خواننده باشد. بعد ها در دانشگاه يک روز من گيتارم رو بردم کارگاه مجسمه سازي و اون جا براي آرش زدم و اولين جرقه ها بين ما زده شد

کلاه استوديو : از اين به بعد دقيق تر بگيد که چي شد ؟

آرش : وقتي اولين نواختن با هومن رو تجربه کردم به شدت احساس کردم که ما بايد خودمون يه شعر يا ترانه داشته باشيم تا کارمون شروع بشه . ما اهنگ “پونه ” رو که کار کس ديگه اي بود با هم زديم . يه جور ديگه شد . کساني که شنيدن خوششون اومد

هومن : ما باهم مي رفتيم کوه

آرش :ما با هم مي رفتيم کوه , اهنگ هاي اولمون تو کوه ساخته شدن و براي کوه بودن . بعد وضع کمي تغيير کرد . زندگي مستقل سخت تر شد و همين شد موضوع ترانه ها و کار هاي ما. در حقيقت موضوع کار هاي ما همين حوادث مقطعي است که در طول زمان تجربه مي کنيم .اون چيزي که اين چيز ها رو به هم ربط مي ده , عمر ماست . اتفاقاتي که ما تجربه کرديم گوياي واقعيت هايي هستند که براي خودمون و ادم هايي که مي شناسيم جدي و مهم هستند . چيزهايي مثل آسيب هاي اجتماعي

هومن: اون موقع ما زياد نتيجه کارمون رو نديده بوديم

آرش : ولي دوستاي نزديک خيلي استقبال کردند و وقتي هنوز دو تا قطعه آماده داشتيم از ما مي خواستند که همون دو تا رو پشت سر هم برا شون بزنيم

هومن : اره کساني که مي شنيدند خوششان مي امد

کلاه استوديو : در باره اجرا هاي زنده

آرش : در اول کار ادم هاي زيادي بودن که يه جوري نگاه خوبي به ما نداشتند . به خاطر همون زبان خاصي که داشتيم و به خاطر آواها و نعره هامون بعشي ها موج هاي منفي بدي مي دادن ومن حتي وقتي کسي از اون دور رد بشه و يهبا يه نگاه کوچيک حس منفي بده , متاثر مي شم .
هومن : اما من که قبلا هم گفتم , خيلي وقته که هر چي بشه مي تونم کارم رو ادامه بدم . يه بار جلوي 100 نفر ادم يک دفعه صدا کردنم و گفتن که ساز بزنم و از اون موقع به بعد ديگه هميشه راحت مي شينم و کار خودمو مي کنم.

کلاه استوديو :درباره شعر هايتان , درست است که در آنها مضمون خاص و ديگري را دنبال مي کنيد؟

آرش : براي من همه مفهوم ظاهري ترانه ها در مفهوم ضمني و حسي که پشت ترانه ها وجود داشته خلاصه مي شه . اون حس خستگي و افسردگي براي من يک مفهوم اصلي است و آن لفافه اي که اين مفهوم اصلي رو در برگرفته همون زبان شعر و اهنگ است .يعني خود ترانه و در کل اهنگ هاي ” آپ” يک مفهوم ظاهري رو نشون مي دن .خيلي وقت ها آدم ها از ترانه ها و اهنگ هامون برداشت مستقيم دارن ,مثلا متن ترانه رو بسط مي دن يا به همون داستان شاخ و برگ مي دن .ديدم که خيلي ها فقط با مفهوم ظاهري درگير مي شن , فقط همون هايي که الفاظ ادا مي کنن

کلاه استوديو: يعني اين مفهوم اصلي خاطره و تجربه زندگي شماست؟

آرش : اره شايد

کلاه استوديو: درباره موسيقي چه فکر مي کنيد؟

آرش : من يک تعريف کلي در باره هنر دارم که فکر مي کنم به راحتي بسط پذير هم هست .هنر رو يک رشته مي بينم . به نظرم يک کار حرفه اي ست که وظيفش برانگيختن احساسات ادم هاست . به نظرم کاري کار خوبه که ادم ها از اينکه مخاطبش قرار مي گيرن ممنون باشن به همين علت هم به صنايع ادبي علاقه زيادي دارم. به نظرم اين استفاده از کلمات هم در همين جهت شکل گرفته اند.اينها شبيه يا نزديک هستن به اون حس دوست داشتني که تو همه آدم ها هست . من دوست دارم وقتي کار کنم که کارم باعث لذت مخاطبم بشه

کلاه استوديو : يعني اينکه کار هايتان مهربان يا انسان دوستانه است؟ مثلا شعر هاي شما به طور کلي و در حقيقت غمگين هستند ولي ادم از شنيدن اين غم احساس هم دردي ميکنه و از اين همدردي احساس لذت مي کنه؟

هومن : شنيدم که مي گن کارهاي ما فضاي سياهي دارن . اين سياهي , همون تاثيري که آدمها ميگيرن است و براي من مهمه که اين تاثير به وجود مي ياد
ارش : فکر ميکنم زماني که لازم باشه که مخاطب اندوهگين بشه , هنر مند بايد اين کار رو بکنه . من هم مي خواستم اين طور ادامه بدم که وقتي هنرمند با توجه به روان و شناخت جنس روان شناختي مخاطبش به اين نتيجه رسيد که زشت , زيبا شده و ناهنجاري و شرايط نامناسب روحي ,ناخودآگاه اين رو تبديل به لذت مي کنه . ادم هايي که دردي رو کشيده باشن , اون رو خوب درک مي کنن. من مدام در خلوت شعر هام رو خوندم و حدس مي زدم که آدم هايي که اين شعر ها رو مي شنون چه فکري خواهند کرد يا چه حسي خواهند داشت

هومن : به نظرم خيلي مهمه که هنر مند چه مسيري رو طي کنه . هنر مند ها کساني هستند که هر چه مي بينند بيان مي کنند به هر حال همه هنرمند ها دانسته يا نادانسته در حال بيان کردن چيزي هستند , حالا اين مهم است که هنر مند چقدر به زاويه ديد پخته اي رسيده باشد, اين است که هنر مند ها را متمايز مي کند

کلاه استوديو: وضعيت ادم ها را روي کره زمين چگونه مي بينيد؟

آرش : مثل يه قابلمه ماکاروني

هومن : دنياي نا امنيه , حداقل براي بچه هايي که متولد مي شن

کلاه استوديو: در مورد انتشار کارهايتان چه برنامه اي داريد؟

آرش : اين اواخر بيشتر به اينترنت فکر کرده ايم

کلاه استوديو: در مورد موسيقي معمول روز , انچه همه گوش مي کنند چه نظري داريد؟

هومن :موسيقي که تو بازار هست بيشتر شبيه يک پس زمينه داره استفاده مي شه . براي تفريح , براي باحالا بودن . من با سليقه بازار پيش نرفتم و زياد اهنگ هايي که همه مي تونن گوش بدن , روم تاثير گذار نيست.

آرش : به هر حال من من کوشش ها رو براي خودشون محترم مي دونم ولي براي من جاذبه اي ندارن . گاهي از نظر ادبي به شعر هايي که تو اهنگ ها مي شنوم دقت مي کنم ام چون بيشتر روحيه ام اينطور است که دوست دارم برخلاف جهت آب شنا کنم براي همين زياد برايم مهم نيست . دوست ندارم جزو اکثريت باشم

کلاه استوديو: در مورد اجراهاي زنده هم برنامه اي داريد؟

هومن : ما اسپانسر داشتيم و شعر هايمان هم فرستاديم وزارت ارشاد .اما حاضر نيستيم چيزي رو قرباني کنيم به خاطر اينکه يه آلبوم بديم تو بازار

آرش : ما وقتي انتخاب کرديم اين راه رو , اين سبک رو , اساس فکرمون همين بود. به نظر من خوبي راک اينه که موسيقي است که دست کم يک مجالي هم براي انديشيدن توش وجود داره و اين ها با همون انديشه مايه مي گيرند.ما نمي تونيم قصدمون رو که تو شعر داشتيم و حسي رو که اون موقع داشتيم رو به خاطر اينکه کار هامون منتشر بشن تغيير بديم. اگر خودمون دوست داشته باشيم و لازم بشه همه چيز رو عوض مي کنيم ولي به گفته کسي وبه خاطر مجوز نه

کلاه استوديو: شما با ادم هاي زيادي کار کرده ايد مي شود خودتان از اين تجربه ها بگوييد؟

هومن : ما با نوازنده هاي مختلفي کار کرديم , هر کسي ملودي خودش رو روو اهنگ هامون زده و کار خودش رو کرده و اين باعث شده که ما خود به خود فضا ها و رنگ هاي مختلفي رو که مي تونستن وجود داشته باشن تجربه کنيم

کلاه استوديو: دوست دارم آرزوي تان را در زندگي و براي زندگي بدانم ؟

آرش : من الان همه خواسته ام اينه کا حرکتي که داره شکل پيدا مي کنه جواب بده و به نتيجه بشينه .براي دنيا : آرامش
هومن: دنيايي آروم با ادم هايي که راحت بتونن تفکرشون رو با هم در ميون بزارن و تو مسير رشد خودشون پيش برن

سه دقیقه از مصاحبه کلاه استودیو با گروه آپ بشنوید

Kolahstudio always Invited Artists To attend the Group painting actions.I believe that The group painting experience is a way to see Ourselves working in the same atmosphere and treating in our own ways of Expression . So One could see what he does ,in contrast with the actions made by the other artists on the same pallete/canvas.

The only important thing is not the result in its auestethic view but the group action which can bring more goods and experiment.

L‌inks to Group painting 4 [+]
L‌inks to Group painting 5 [+]

دیدار « سایمون هتن استون» خبر گزاری « گاردین» پنجشنبه 17 جولای 2003 با « بنکسی» دیوار نویس درجه یک بریتانیا
ترجمه : ساناز محدثی

هر لحظه ممکن است«بنکسی» سر برسد ، اما متاسفانه او را به قیافه نمی شناسم . به نظر می رسد هیچ کس در اینجا نمی داند او چه قیافه ای است. اما [بدیهی است] که همگی او را می شناسندو از او خبر دارند.زمانی که نام «بنکسی» را بر زبان آوردم ،متصدی بار « شور دیچ» چهره برافروخت و زمزمه کنان گفت: « بله من او را می شناسم ، منظور م این است که می شناختم. می دانی من اهل « بیریستل» هستم منم یه زمانی “دیوارنگاری” می کردم

او الان اینجاست ؟متصدی باربا شرمساری سرش را تکان داد . در معرفی « بنکسی» تردید داشت زیرا فکر می کرد اگر این کار را بکند به دردسر بیافتد.من به او گفتم که برای مصاحبه با « بنکسی» به اینجا آمده ام اما او حرفم را باور نکرد( زیرا « بنکسی» هیچگاه حاضر به مصاحبه نیست) اما این بار موافقت کرده، البته زمانی که خواستیم از او عکس بگیریم کلی خندید «بنکسی» سرشناس ترین دیوار نویس بریتانیاست بااین حال همواره باید ناشناس بماند زیرا دیوار نویسی خلاف قانون است. و باید گفت روز برملا شدن نامش روز مرگ دیوار نویسی خواهد بود

استنسیل های سیاه و سفید « بنکسی» زیبا ، زیرکانه والقاء کننده انقلابی تدریجی است: افسران پلیس خندان، موش های مته به دست، میمون های مجهز به سلاح های کشتار جمعی(یا سلاحهای ضد شورش)، دختر ک هایی که موشک ها را در آغوش کشیده اند، گشت زدن افسران پلیس با سگ های « پودل» شان ، « ساموئل جکسون» و « جان تراولتا» در « پالپ فیکشن» که به جای اسلحه ، موز پرتاب می کنند، ادمی فربه که کلمه « آنارشی»( آشوب) را بر دیوار می نگارد. او کار هایش را با حروفی کلفت و در هم پیچیده امضاء می کند گاهی نیز به جای امضا تنها کلماتی همچون جناس ،کنایه،گزاره و عباراتی متهورانه به چشم می خورد که همانطور با حروفی درشت نوشته شده اند. در اماکن دیدنی قدیمی «بنکسی» اغلب این عبارت را می نوسد: «این جا ,جای عکسبرداری نیست» یاگاهی بر دیوار موسسه ها اینگونه امضا می کرد:«به دستور سازمان ملی معابر عمومی، این دیوار مختص دیوار نوشت( گرافیتی) است» ( پس از چند روز می توانستید ببینید که مردم به پیروی از آن برجسب هایی بر دیوار می زدنند.) اخیرا «بنکسی» در زمینه های دیگری نیز همچون طراحی جلد آلبوم«بلر»،« تینک تنک»، فعالیت کرده است .

زمانی که به دنبال « بنکسی» می گشتم با بسیاری از هوادارنش برخورد کردم. آنها تعریف می کردند که چگونه به هنگام شب « بنکسی» دزدی قدم به خیابان می گذاشت و در حالی که افرادی کشیک می دانند او مشغول به کار می شد و چگونه نخستین نمایشگاهش در انباری در خیابانی که تنها شماره اش ( 475) مشخص است نه نامش ، برگزار خواهد شد. آنها می گویند که « بنکسی» شهر را احیا کرده و با سلیقه ما( ساکنان شهر) آن را باز سازی کرده است

هیچ اثری از « بنکسی» نیست.از کافه خارج شدم که زنگی به «استیو»، وکیلش، بزنم .او گفت : » همین حالا می آورمش» . صداش خیلی نزدیک به نظر می آمد ، به بالای خیابان نگاه کردم و مردی را در 40 یاردی دیدم که در حال صحبت با تلفن است . او « استیو » بود ولی هیچ شباهتی به یک وکیل نداشت . در واقع همانطور که خودش گفت ، دوست و عکاس « بنکسی » بود

دو دقیقه بعد آنها وارد کافه شدند .« بنکسی» سفید پوست ، به نظر 28 ساله است و سر و وضعی نامرتب و غیر رسمی دارد .( اویک تی شرت با شلوار « لی » بر تن کرده و یک دندان نقره در دهانش به چشم می خورد و گردنبند( زنجیر) و گوشواره نقره آویزان کرده است). او کمی به « جیمی نیل» و کمی به « مایک اسنیکر» شباهت دارد.او اجازه می گیرد که یکی از سیگارهای مرا بردارد و سپس یک پاینت « گینس» سفارش می دهد او در فکر بود . برایم تعریف کرد که چگونه پی برد که یکی از دیوار نوشته هایش را در پوستر تیلیغاتی کتاب « سفید پوستان احمق» مایکل مور ،پرفروش ترین کتاب در باره چگونگی براندازی سیستم( دولت) ، به کار بستند. « در نتیجه مایکل مور شخصیت حقوقی است که مرا زیر پایش خورد و اثرم را کاملا ویران کرد. دنیای عجیب و مریضی است!» به نظر می رسید این ایده باب میلش بود

بنکسی» در چهارده سالگی زمانی که محصل بدبختی بود کار دیوار نویسی را آغاز کرد . هیچ گاه مدرسه برای او اهمیت نداشت .در مدرسه مشکلات زیادی داشت ، از مدرسه اخراج شد و چند صباحی را به دلیل تخلف های جزئی در زندان گذراند . « بنکسی» مایل نبود وارد جزئیات شود

او می گوید کار دیوار نویسی( گرافیتی) سبب شد حس بهتری نسبت به خودش پیدا کند و وجهی ای در میان مردم داشته باشد.او ادامه می دهد: البته« بریستول» دارای فرهنگ گرافیتی پر بار و غنی بود اما چون من بی نهایت شیفته کار با اسپری بودم ترجیح دادم استنسیل درست کنم.من برایش از زمانی گفتم که نام شخصی را بر دیوار خیابان نوشتم و او سرش را به نشانه تایید حرفم تکان داد و گفت:« اوه بله محل مناسب برای دیوار نوشت اساسی ترین مساله در کار گرافیتی است» به او گفتم که چه اندازه حس گناه می کردم نه به این دلیل که قانون را زیر پا گذاشته بودم بلکه به این خاطر که با یک قوطی رنگ می خواستم از آن فرد انتقام بگیرم و آن فرد مجبور بودهر روز عمرش را با دیدن نامش بر دیوار ها سپری کند.« بنکسی» در پاسخ گفت: « بله در واقع مساله اصلی همان کیفر و مجازات است ، اگر صاحب کارخانه قطار نباشی در عوض یکی بر دیوار نقاشی می کنی. این تماما از آن جایی می آید که باید در مدرسه نامت را بر روی وسایلت بنویسی که نشان دهد آنها متعلق به تو است. با نوشتن نامت بر دیوارها می شه نیمی از شهر رو صاحب شد.

در حالی که « بنکسی» مشغول صحبت بود ، یک لحظه با خودم گفتم شاید او آن کسی که می گوید نباشد. سئوال کردم : « از کجا بدانم شما « بنکسی» هستید؟»

« در این مورد هیچ تضمینی نیست» اما با چنان شوری در مورد کارش صحبت می کند که دیگر شبهه ای در این که او « بنکسی» است، نمی ماند

شما خود را هنرمند می دانید؟

« نمی دانم. قبلا در این خصوص صحبت کردیم. من کلمه « خرابکاری»( وندالیسم) را چندین بار در نمایشگاهم استفاده کرده ام . شما می دانید که موسیقی « هیپ هاپ» ، واژه « نیگر»( واژه ای بسیار توهین آمیز برای خطاب کردن یک سیاه پوست) را چگونه معرفی می کند ، من هم میخواهم همین کار را با واژه « خرابکاری» انجام دهم. نگرش « بنکسی» نسبت به برچسب های تبلیغاتی ضد و نقیض است. او همچون « نوئامی کلین»مخالف برچسب های معمول و متحدالشکل است و سبکی مخصوص به خود دارد. در حال حاضر مردم در بازار سیاه یادر میان طرح های آماده استنسیل سرگرم فروختن«بنکسی» های تقلبی هستند،پس ما می توانیم از این فرصت استفاده کرده و « بنکسی» های خودمان را تولید کنیم

اهمیت نمی دهید که کارهایتان را می دزدند؟

« نه، مساله این است که من سه سال خلاف کار بودم در نتیجه حق صحبت کاملا از من سلب شده است» او ادمه داد:« و این بود که همکاری با « بلر»بسیار عجیب بود. به این دلیل می گویم عجیب که من در گذشته برای نمایش های « بلر» کارهای بسیاری کردم.»

از او پرسیدم :« به آنها گفتی؟»

بنکسی گفت:« نه تا آن زمان که کاملا شروع به کار کردیم. » در نتیجه کار را انجام دادم وو تمام پولش را صرف مجسمه سازی کردم و در فروش مجسمه ها از « تسکو» ( یکی بخر، یکی هدیه) پیروی کردم و از دو مجسمه یکی را می فروشم و دیگری را به شهر اهدا می کنم

نمایش کارهایتان در یک گالری تصمیم گیری سختی بود؟

نه، اول اینکه کارهای من نه در یک نمایشگاه مجلل بلکه در انباری قدیمی به نمایش درمی آیند و دوم آن که چگونه امکان دارد در یک فضای دولتی بتوانم گوسفندان ، خوک ها و گاوها را به طور زنده نمایش دهم؟ در واقع دیوار نگاری( گرافیتی) به کل ممنوع است. بیشتر شهرداری ها موظفند دیوارنگارهای توهین آمیز ( هر گونه عبارت مبلغ نژادپرستی و مسائل مستهجن _ سکس یا همجنس بازی )را طی 24 ساعت پاک کنند و اگر گرافیتی بخواهد به عنوان یک هنر در یک گالری به نمایش در آید مشکل این است که علایق افراد یکسان نیست! به عنوان نمونه استنسیل زنان یهود« بلسن» ( اجرا شده با روژ لب براق) هم القا کننده طنزی گزنده و هم دارای سبک گروتسک است. بدیهی است که هرگز نمی توانم این اثر را در خیابان اجرا کنم چون بسیار توهین آمیز می نماید اما می توانم آن را در نمایشگاه با گنجاندن در زمینه ای، به نمایش در آورم این استنسیل بر اساس بخشی از دفتر خاطرات یک سرهنگ ارتش است که شهر «برگن_ بلسن » را آزاد کرد. او تعریف می کند که چگونه توانستند تنها اردوگاه زنان با یک جعبه آذوقه را آزاد کنند که البته بعدا معلم شد که آن جعبه حاوی 400 روژ لب بوده نه آذوقه. سرهنگ ادامه می دهد که با دیدن روژ لب ها بسیار خشمگین شده و آن ها را به زنان بر می گرداند و آنها با روژ ها خود را آراسته کرده و گیسوانشان را درست می کنند.زیرا این تنها چیزی بود که اراده زندگی را در آنها زنده نگه می داشت و شاید بهترین وسیله ترغیب سربازان ّبرای آزاد کردن اردوهایشان بود.

« بنکسی این را به زیبایی تمام نقل می کند و در پایان می گوید: « می بینی رنگ چگونه می تواند همه چیز را متحول کند»

پدر و مادرتان هم در نمایشگاه حضور پیدا می کنند؟

او سرش را تکان می دهد و می گوید آنها هنوز نمی دانند من چه کار می کنم. آنها حتی درکی از موفقیت های من ندارند و با افسوس سخن آخرش را می گوید:« آنها فکر می کنند من یک نقاش یا یک طراح فضای داخلی خانه هستم»

پایان قسمت اول

source