Iranian Underground Art Media

ترجمه : آرش وحدتي

فرناندو بوترو

نقاش

ملیت :کلمبيا

متولد: 1933

فرناندو بوترو یکی از شناخته شده ترین نقاشانی است که در آمریکای لاتین زندگی می کند . او با نمایش هرزگی های حیات آدمی و به تصویر کشیدن زندگی طبقه متوسط و کارگران کلمبیا به شکلی طنز آلود , با اندام فربه به شهرت جهانی دست یافت .

نقاشی های اخیر بوتروی 72 ساله، تفاوت چشمگیری از نظر اجرا با آثار گذشته اش دارند و به بیان فضای ترس و وحشتی می پردازد که شاید در خارج از آمریکای لاتین کمتر درک شده باشد: خشونت و جنگ بین گروه های شبه نظامی برسر مواد مخدر که مدت 40 سال است در کلمبیا ادامه دارد.

بوترو که در پاریس و نیویورک اقامت دارد در مصاحبه جدیدی می گوید: ” آثار جدید من با کارهایی که قبلا انجام داده ام متفاوت هستند، کلمبیای مهربان که وقتی نوجوان بودم می شناختم. این کلمبیا خشن تر و واقعی تر است و این حقیقتی است که نمی توانم آن را نادیده بگیرم. پنجاه نقاشی و طراحی که از سال 1999 به این سو با رنگ روغن و پاستل و گچ کشیده ام ، سال گذشته در استکهلم، کپنهاگ و هاگو به نمایش در آمدند. در نمایشگاهی در پاریس که چهار ماه به طول انجامید در حدود صد و شانزده هزار بازدید کننده از کارهای او دیدن کردند. اما برنامه بوترو همواره این بوده است که کارها را به موزه ملی کلمبیا اهدا کند. به گفته خود او “جایی که به آن تعلق دارند.”

بوترو در مصاحبه ای می گوید ” اگر نقاشی های من تاثیری بر جامعه داشته باشند ، من ماموریت خودم را در نشان دادن بی منطقی خشونت به انجام رسانده ام.” در خیلی از کشورهایی که درگیر جنگ بوده اند سالها میگذرد تا آنکه هنرمند با موضوع دردآور و بغرنج جنگ درگیر بشود . اما در کلمبیا که انقلاب سال 1964 در ابتدا مردم را متحد ساخت نقاشان کاملی مانند” آلخاندرو ابریگون”، “دوریس سالسدو” و “دبورا آرانگو” در مورد وحشت از خشونت بی وقفه ای که جان حد اقل دویست هزار نفر را گرفته است ، نقاشی کرده اند.

هرچند بوترو از اشاره به خشونت ها منع شده بود، از سال 1950 به این سو در نقاشی و مجسمه سازی به خلق زندگی در روستا ها و خیابان های باریک، اتاق های نشیمن و حمام ها می پردازد. صرف نظر از کار های اولیه اش، سبک او به کلی متفاوت شده است. موضوعات او اغلب درشت و نزدیک هستند، و این شیوه ای است که خودش ترجیح داده است. او “خانواده های ثروتمند در روز دوشنبه تعطیل” را نقاشی کرده است. او فیگور های عریان در حال خشک کردن موها را به درشتی پرتغال ها و موزها تصویر کرده است. او یک رییس جمهور را در خواب با ردای ریاست جمهوری و ژنرال ها را در یونیفرم و راهبه ای را در موقعیت ناراحت کننده ای نقاشی کرده است.

بوترو بیش از 2500 کار انجام داده است که در “موزه هنر مترو پولیتن” و “موزه سولومون آر گوگنهایم” در نیویورک و “موزه رینا سوفیا” در مادرید و موزه “انتیک” شهر خودش، مدلین، در معرض نمایش هستند. مجسمه های بزرگ برنزی ساخته او در فضاهای عمومی در شهر های مختلف دنیا نصب شده اند. در سال 1993 یکی از آنها در وسط “پارک اونیو” نصب شد.

بوترو می گوید قلب و روحش را درخلق آثاری که اشاره مستقیم به هر بخش از خشونت جنگ دارد، گذارده است. اینها آدم ربایی ، قتل های دسته جمعی ، دسته های تدفین ، بمب گذاری در اتوموبیل ها و جوخه های مرگ هستند. او می گوید : شما اینها را می خوانید و این بر شما تاثیر میگذارد. او توضیح می دهد: به عنوان هنرمند شما می خواهید در مقابل این واقعیت واکنش نشان دهید.

بوترو هنوز می گوید که تصاویری که نقاشی کرده است، همیشه منطبق با واقعیت نبوده است، اما دیدگاه او را در مورد آنچه اتفاق افتاده بیان کرده است.

در نقاشی “قتل عام در کاتدرال” در سال 2002، او به واقعه شلیک موشک توسط شورشیان به یک کلیسا که در آن 120 نفر از جمله 40 کودک کشته شدند ، اعتراض کرده است. این اتفاق در ماه می سال سال 2002 اتفاق افتاد. بعد از حمله، بوترو شرح داد که در حالی که در فرانسه در حال رانندگی بوده، خبری کوتاه از رادیو در باره این واقعه شنیده است. او صدمه این انفجار را در مرکز پرجمعیت کلمبیا تصور میکند. این نقاشی که در زمان یک هفته خلق شد آوار در حال ریختن برسر مردم و بچه ها و مردمی که به سبک خودش چاق هستند، در حال دفن شدن زیر آوار را به تصویر کشیده است. در واقع کلیسا، عبادت گاه کوچکی در “بلاویستا” ،روستای فقیری در جنگل بوده است که ساکنان آن بیستر از آفریقایی-کلمبیایی تبار ها هستند. اما بوترو می گوید هدفش این بوده که بی رحمی طبیعت خشونت را نقاشی کند . در این مورد خراب کردن یک کلیسا به عنوان مقدس ترین مکان کلمبیایی.

او میگوید: ” این نقاشی ها را واقعگرا نمی گویند ، این بیشتر یک راه بیان خشونتی است که اتفاق افتاده است.”با وجود اینکه نقاشی ها و طراحی ها در مجموعه جنگ با رنگ های درخشان و بافت دقیق با بقیه آثار او مشترک هستند، اما پوشیده از رنج های انسانی اند.

“به صحنه نگاه کنید، خیلی آرام و خیلی در صلح” . بوترو درحالی که نزدیک نقاشی دیگرش ایستاده است به کلیسا و آسمان آبی اشاره می کند که دراثر “قتل عام معصومیت” دیده می شوند و ادامه می دهد: ” اما بعد شما با صحنه تاثر آوری مواجه می شوید.” و اشاره به مردی می کند که به زن و دو بچه در جلوی تابلو چاقو زده است.

برخی آثار او قربانیان آدم ربایی ، با چشم های بسته ، عریان و گریان از درد هستند. در “ریو کوچا” که اسمش از یکی از مهمترین رود های کلمبیا گرفته شده است، بدن های شناور زیر آسمان در حالی که لاشخورها آنها را می خورند را نقاشی کرده است. در یکی دیگر بوترو رنجی را نشان میدهد که صف متحرک تابوت هایی که در نتیجه قتل عام به حرکت در آمده اند.

“الویرا کویروو دو خارمیلو”، مدیر موزه ملی کلمبیا میگوید : “این نقاشی مردم کلمبیا را بهت زده کرد و شاید او را مجبور می کردند که تصاویر صلح آمیز تری خلق کند. آنچه که که او منتقل می کند احساس شدیدا درد آوری است که از دیدن بدن های رنج کشیده از شکنجه و قتل عام شده احساس می کنیم. آنها خوشایندی و لبخند تولید نمی کنند. آنها تو را تکان می دهند و تا مغز استخوانت را می لرزانند.”اما بوترو می گوید او این تصور را نداشته است که این نقاشی ممکن است از جهاتی باعث کم شدن خشونت کلمبیایی بشود. و اشاره می کند که نقاشی “گورنیکا”ی پیکاسو در یادبود شهری در اسپانیا که توسط بمب افکن های آلمانی تخریب شد باعث نشد که جنگ داخلی اسپانیا پایان یابد.

بوترو می گوید : “در مقابل این امید من است که این نقاشی یادبودی باشد بر آن لحظه فاجعه بار، زمان بی رحمی در این کشور” . آنها در موزه ها آویخته خواهند شد و مردم میتوانند تاریخ خود را ببینند.” و اضافه می کند که نقاشی های بیشتری در مورد جنگ خلق کرده است و دو یا سه نقاشی و ده طراحی را به پایان رسانده است.

او میگوید : من برای نمایش صحنه غم بار کلمبیا دست مزدی ندارم. این آثار برای فروش نیستند. آنها همیشه اهدا خواهند شد. بوترو که چند دهه در خارج از کلمبیا زندگی کرده است ، چند سفر طولانی مدت به کلمبیا داشته است . اما تهدید به ربوده شدن او را مجبور ساخت تا سفرهای خود را محدود کند. او میگوید که هنوز نگاهش به سرزمین خود را گم نکرده است و همیشه مناظر روستایی کلمبیا را نقاشی می کند.

بوترو میگوید : “من کلمبیایی ترین کلمبیایی ها هستم ، حتی پس از 47 سال زندگی در خارج کلمبیا . من 13 سال در نیو یورک زندگی کرده ام و هیچ وقت یک نقاشی در مورد نیو یورک نکشیده ام. من بیشتر از 30 سال در فرانسه زندگی کرده ام و هیچ وقت پاریس را نقاشی نکرده ام.” . او می گوید هنوز رویای بازگشت به کلمبیا و نشستن در استودیو اش و نقاشی کردن را دارد. بوترو می گوید : “من عاشق کشورم هستم و این درد آور است که قادر نیستم کشورم را ببینم ، همانطور که سالهای زیادی است که آنجا را ندیده ام. آرزو دارم روزی فرا رسد که در کلمبیای در صلح و آرامش زندگی کنم.”

منابع

منابع اينترنتي :-

http://www.nytimes.com/ | http://www.artchieve.com

Fernando botero

Born 1933

Colombian Artist

Fernando Botero, one of the most celebrated living artists in Latin America , has gained international fame and fortune capturing the whimsy of life by painting his fellow Colombians, aristocrats and workers alike, as corpulent and comical.

But Mr. Botero, 72, is now producing works that represent a dramatic break in substance, if not style, from his past. They are paintings that depict, in horrific detail intended to alarm and sadden, a conflict that is little understood outside Latin America : the brutal, drug-fueled guerrilla war that has been going on for 40 years in Colombia .”They are different from what I have done in the past, the kinder Colombia that I knew as a boy,” Mr. Botero, who lives in Paris and New York , said in a recentinterview. “This is a Colombia that is more violent, more real. This is the fact that we cannot ignore.”But Mr. Botero’s plan all along was to donate the works to the National Museum of Colombia here, “where they belong,” as he put it in a handwritten fax announcing the donation in February
2003.

“If they make an impression on the public, I have completed the mission of showing the absurdity of the violence,” Mr. Botero said in an interview.The exhibition, dryly titled “Botero in the National Museum of Colombia: The 2004 Donation,” officially opens on Tuesday and after two months here begins a tour of at least four other Colombian cities, including Mr. Botero’s native Medellín. Speaking as museum workers put the finishing touches on his exhibition on Thursday, Mr. Botero said he had given the museum permission to lend the collection to other museums, including institutions outside Colombia , opening the possibility that the works could travel to the United States .

In many countries plagued by conflict, years can go by before artists tackle the difficult, painful subject matter. But Colombia, where rebels first took up arms in 1964, has had a long, storied tradition of accomplished artists like Alejandro Obregón, Doris Salcedo and Débora Arango painting about the horrors of the relentless violence that has taken at least 200,000 lives.Mr. Botero, however, had conspicuously avoided addressing the conflict. Painting and sculpturing prolifically since the 1950′s, he instead recreated life in villages and alleyways, living rooms and bathrooms.

Except for his earliest works, his style since the 1950′s has varied slightly, his subjects always voluminous, as he prefers to put it.He has painted wealthy families in their Sunday best. He sketched nudes drying their hair, as well as extravagantly large oranges and bananas. He painted a s leeping president, still wearing the presidential sash, generals in elaborate uniforms and the dour mother superior of a convent.

The treasure trove of his life’s work — Mr. Botero has produced more than 2,500 works — is on display in the Metropolitan Museum of Art and Solomon R. Guggenheim Museum in New York, the Reina Sofia Museum in Madrid and the Museum of Antioquía in his Medellín. His enormous bronze sculptures have sat in public spaces around the world, in 1993 even lining the median on Park Avenue.Now, almost as if he were making up for a past omission, Mr. Botero says he has put his heart and soul into creating works that touch on practically every violent aspect of the war: its kidnappings and massacres, funeral processions, car bombs and death-squad fighters.”You read about these things, this violence, and this produces an impact on you,” he explained. “As an artist you want to reflect on this reality.”

Still, Mr. Botero said that the images he has painted were not always true to life but represented his vision of what happened.In “Massacre in the Cathedral,” a 2002 oil, he tackled a representation of the errant rebel rocket attack that killed about 120 people, including more than 40 children, huddled inside a church in May 2002.
After the attack, Mr. Botero explained, he heard a s hort radio report on it while driving in France . He imagined the destruction in a cathedral in Colombia’s colonial crown jewel, Cartagena.The painting he created in one week shows pillars overturned, an elaborate altar off kilter and the rotund bodies of Colombians, all appearing to be descendants of Europeans, buried under rubble.In reality the church was a tiny, hardscrabble chapel in Bellavista, an isolated, dirt-poor village in the jungle, its occupants all Afro-Colombians.

But Mr. Botero said he had accomplished his objective, to paint the senseless nature of the violence,in this case befalling the most sacred of Colombian institutions, a church.”There is no realism,” he said. “It is more a way to express the violence that has happened.”Though the paintings and sketches in the war collection maintain the bright colors and sharp texture of his other works, they are filled with raw energy and agony.”Look at the scenery, very tranquil, very placid,” Mr. Botero said standing near another painting, pointing to a church and blue sky that serve as the background to “Massacre of the Innocents.” “But then you have the drama here,” he continued, pointing to a man knifing a mother and two children in the foreground.Several of the works picture victims of kidnappings, blindfolded, naked and crying out in anguish. In “Río Cauca,” named for one of the most important rivers in Colombia , bodies float under a pale sky, vultures feeding on them. In another, Mr. Botero shows a procession of coffins, capturing the painful aftermath of a massacre.Elvira Cuervo de Jaramillo, director of the National Museum , said the paintings would probably shock Colombians used to Mr. Botero’s more placid images.”What hetransmits is immense pain when we see figures of massacres, of death, of torture,” she said. “Theydo not produce pleasure, or smiles. They are meant to move you. They chill you to your bones.”But Mr. Botero said that he had no illusions that his paintings would in some way lessen Colombia ‘s violence.He noted that ” Guernica ,” Picasso’s memorial to the Spanish town destroyed by German bombers, did not end the Spanish Civil War.”Instead, this is a hope of mine that it will be a testimonial to a terrible moment, a time of insanity in this country,” Mr. Botero said. “They are works that will hang in a museum, so people can see their history.”

Mr. Botero said that he was creating more works about the war, and had finished another two or three paintings and 10 drawings.”I have no intention of earning money exploiting Colombia ‘s drama,” he said. “These works are not for sale. They will always be donated.”Mr. Botero, who has lived outside Colombia for decades, once made frequent, lengthy pilgrimages visits back, but the threat of kidnapping forced him to limit his trips. Still, he said that he had never lost sight of his homeland, always painting Colombian village scenery.

“I’m the most Colombian of the Colombians, even though I’ve lived 47 years outside of Colombia ,” he said. “I’ve lived 13 years in New York , and I never did a painting about New York . I’ve lived in France more than 30 years, and I’ve never painted Paris .”Mr. Botero, though, said that he still dreamed of returning, setting up his studio once more and working here.”I love my country, and it hurts not to be able to see my country, as I did for so many years,” he said. “I hope that I will one day be able to live in a peaceful Colombia .”

Sources

Web Resources:

http://www.nytimes.com/ | http://www.artchieve.com