Iranian Underground Art Media

Rufino Tamayo (1899 -1991)

Mexican Painter and Print maker

Rufino Tamayo’s standing in twentieth century Mexican art is markedly different from that of Los tres grundes, or Mexico ‘s muralists Diego Rivera, Jose Clemente Orozco and David Alfaro Siqueiros. Unlike Tamayo, the mural­ists dedicated their art to the promotion of the Mexican Revolution’s socialist ideals. Tamayo painted on an easel and his models were the masters of Modern Art, Picasso, Cezanne, and Braque. His subjects, however, however abstractly treated, were Mexican to the core. A serious collector of Pre-Columbia Mexican art, Tamayo, whether living in New York , Paris , or Mexico City , tried to find the soul of a modern Mexico in the sculptures of its pre-European past. Likewise, his colors owed nothing to the European artists who interested him, but reflected the skies, earths, and landscapes of Mexico as well as the dyes used in Mexican clothes. Rufino Tamayo divorced himself and his art from politics, ardently believing that his art should be painted for art’s sake.

Rufino Tamayo had been interested in depicting the human figure as early as his academic training in the 1920s. As Tamayo became more interested in European modernism, his method of painting evolved. While liv­ing in Mexico , he was very interested in depicting the everyday lives of Mexican peasants. The intent of this imagery was not to convey socio-political messages. Tamayo simply was interested in representing Mexican subjects. It was in the early 1940s that Tamayo, painting the human figure, began breaking it up into fragments. During this period he became more interested in the development of a composition, intensifying the geome­try and color abstraction of its figures. The use of dark earth tones dominated his artwork through the 1940s. Le flautista is an extraordinary painting which celebrates Tamayo’s expert use of color incorporating blues, greens, ochres and browns.

The lyrical painting El flautista was painted in 1944, an era when Rufino Tamayo had developed his own picto­rial language separate from that of the other Mexican modernists. Tamayo’s unique interpretation of figures through geometric color abstraction places him in the international cadre as one of our century’s masters.

El flautista is a key painting in that the artist is still ren­dering the human in a figurative manner. One can-sec upon close examination, that a rhythmic pattern of ochres and browns have been placed successively in order to delineate the torso. The arms and legs of the flutist have been reduced to simple complementary geo­metric shapes which also define the body. The shawl which drapes from the shoulder has been abstracted to simple rectangles and trapezoids. Finally, the earth on which the flute player sits has been reduced to a brown rectangle and the horizon and sky are a deep burnt orange.

Musicians, fruit vendors, and still lifes were preferred subjects of the artist, reappearing in his compositions throughout his seventy-four year career. The bowl of fruit which rests to the flutist’s left side is another favorite device of Rufino Tamayo. After the artist was orphaned as a child, he moved to Mexico City to live with his aunt, where he assisted her selling fruit in the market. This experience undoubtedly left a lifelong impression on the artist as he depicted fruit, especially the watermelon, in many of his compositions.

Although he had made many lithographs, including series on the Apocalypse and series on Mexican women, Tamayo began to experiment with etchings late in his life. In 1974 he began working at the Mixografia Workshop in Mexico City, where he combined molded relief printing with lithography, usually beginning by making a lithographic tone plate, working in wax, which was then used as a model for copper plates, and printing them on top of the lithographic background, producing a rich, three-dimensional surface. In 1979 and 1980, Tamayo worked at Ediciones Poligrafa in Barcelona , combining carborundum plates (copper plates sculpted with epoxy resins, and etching. The three works below are the products of Tamayo’s first sojourn at Poligrafa and include some of his richest graphic works.

Web Resources:

artchieve.com | spaightwoodgalleries.com | Adani Gallery

Published and Books:

1- Sotheby’s | Mexican Paintings and Drawings From the IBM International Foundation ,Sotheby Publisher ,New York ,1995.

ترجمه : ساناز محدثي

رافينو تامايو

نقاش

ملیت : مکزيک

متولد: 1899-1991

« روفینو تامایو» در هنر قرن بیستم مکزیک از جایگاه کاملا متمایزی نسبت به جایگاه « سه بزرگ» یا هنرمندان نقاشی دیواری « دیگو ریورا»، « خوزه کلمنته اروسکو» و « دیوید آلفرو سیکوئروس (سی کییروس)» برخوردار است و این هنرمندان نقاشی دیواری، بر خلاف « تامایو» ,هنر خود را وقف تبلیغ آرمان های انقلاب سوسیالیستی مکزیک کردند. « تامایو» بر خلاف این هنرمندان بر پشت پایه نقاشی، نقاشی می کرد و از« پیکاسو»، « سزان» و « براک» – بزرگان هنر مدرن – الگو می گرفت. با این حال موضوع آثارش ، با وجود ماهیت انتزاعی اش، اصلیتی مکزیکی داشت . او که به گرد آوری هنر مکزیکی پیش از « کلمب» علاقه بسیاری داشت، هر کجا که بود ( چه در نیویورک و پاریس و چه در مکزیکو سیتی ) همواره در صدد بود روح مکزیک مدرن را در مجسمه های دوره ما قبل اروپایی جستجو کند. علاوه بر این ، رنگ هایی که « تامایو» در آثارش به کار می گیرد نه تنها از هنرمندان اروپایی مورد علاقه اش هیچ چیز به عاریت نگرفته است بلکه نمایانگر چشم انداز ها و آسمان و زمین مکزیک و همچنین رنگ های به کار رفته در جامه های مکزیکی است . وی خود و هنرش را از سیاست دور نگاه داشت, زیرا سخت براین باور بود که هنر را باید تنها به خاطر هنر انجام داد .

« تامایو» از همان دهه 1920 ، زمانی که مشغول گذراندن تحصیلات آکادمیک بود ، به تصویر کردن فیگور انسان علاقه بسیاری داشت . زمانی که علاقه او به مدرنیسم اروپایی بیشتر شد ، شیوه نقاشی اش تغییر کرد؛ اما در طول دوره اقامتش در مکزیک , به تصویر کردن زندگی روزمره رعیت های مکزیکی گرایش بسیار داشت. در پشت این تصویر گری ها هیچ پیام سیاسی – اجتماعی ای نهفته نبود و « تامایو» صرفا به تصویر کردن شهروندان ( مردمان) مکزیکی می پرداخت. اوایل دهه 1940 « تامایو» که تا آن زمان فیگور انسان نقاشی می کرد شروع به درهم شکستن فیگورهایش به قطعات کوچکتر کرد . در این دوره او به مستحکم ساختن کومپزوسیون (ترکیب بندی ) و تشدید استفاده از خطوط هندسی و رنگ های انتزاعی در فیگورهایش بیشتر علاقه مند شد . استفاده از زمینه هایی با رنگ مایه تیره در تمامی آثار « تامایو» در دهه 1940 مشهود است . « له فلوتیستا »(فلوت نواز) اثر فوق العاده ای است که مهارت « تامایو» را در استفاده از رنگ و در آمیختن رنگ های آبی ، سبز، اکر و قهوه ای نشان می دهد.

« ال فلوتیستا» اثر هنری باارزشی است و هنرمند در آن انسان را به گونه ای تمثیلی به تصویر کشیده است . بیننده حقیقی با دقت در اثر، می تواند در یابد که الگوی موزونی از رنگ های اکر و قهوه ای در پی یکدیگر قرار گرفته اند تا نیم تنه را به تصویر بکشند. نقاش در تصویر کردن دست ها و پاهای فلوت نواز به استفاده از اشکال هندسی متمم بسیار پیش پا افتاده که تن را نیز شکل می دهند ، قناعت کرده است . شالی که از شانه فلوت زن آویزان است تنها از مستطیل و ذوزنقه تشکیل شده است و سرانجام ، زمینی که فلوت نواز بر آن نشسته در مستطیل قهوه ای رنگی خلاصه می شود و افق و آسمان با رنگ نارنجی سوخته مشخص شده است.
موسیقی نوازان ، میوه فروشان دوره گرد و طبیعت بی جان موضوعات غالب در نقاشی های « تامایو » بودند که در طول هفتاد و چهار سال زندگی اش، بارها در ترکیب بندی های او نمود پیدا می کنند. کاسه میوه که در سمت چپ فلوت نواز دیده می شود ، یکی دیگر از ابزارهای مورد علاقه « رو فینو» است . او که در دوران کودکی یتیم شد، به « مکزیکو سیتی» رفت تااز آن پس با عمه خود زندگی کند . در آنجا « تامایو» در فروش میوه به عمه اش کمک می کرد . بی شک این تجربه تاثیر عمیقی بر هنرمند گذاشته ، زیرا او از المان میوه در بسیاری از ترکیب بندی هایش بهره جسته است .

زمانی که« تامایو»دست به خلق نقاشی « ال فلوتیستا» زد ، زبان تصویری خود را داشت که با شیوه بیان دیگر هنرمندان نقاشی ( دیواری ) مکزیکی متفاوت بود. سبک منحصر به فرد « تامایو» در ترسیم فیگور با استفاده ازفرم های هندسی- رنگی انتزاعی موجب گشت به عنوان یکی از نقاشان چیره دست قرن 20 در جهان مطرح شود.

اگرچه او آثار چاپ سنگی بسیاری در پیشینه حرفه ای خود داشت – به عنوان نمونه سری آثار پیرامون کتاب مکاشفه و آثار مربوط به زنان مکزیکی- اما تنها در اواخر عمر به حکاکی پرداخت. او در سال 1974 در کارگاه « میکسو گرافیا» در مکزیکو سیتی شروع به کار کرد و در آنجا نقوش برجسته را با چاپ سنگی در هم آمیخت . او معمولا کارش را با درست کردن ورقه ای به شیوه چاپ سنگی آغاز می کرد و ماده اصلی کارش موم ( پارافین ) بود که در مرحله بعدی از آن به عنوان قالب ورقه های مسی استفاده میکرد و سپس

با چاپ این قالب مسی در روی زمینه چاپ سنگی ، سطحی کاملا سه بعدی به وجود می آورد. در سال های 1979 و 1980 « تامایو» در « ادی سی اونس پولیگرافا» ، بارسلونا، کار کرد و ورقه های بسیار سخت ( ورقه های مسی که بر آنها با صمغ « ایپوکسی» حکاکی شده است ) را با حکاکی ترکیب کرد.

منابع

منابع اينترنتي :

artchieve.com | spaightwoodgalleries.com | AdaniGallery.com

کتاب : -

1- Sotheby’s | Mexican Paintings and Drawings From the IBM International Foundation ,Sotheby – Publisher ,New York ,1995.